Крыніцу ідэі мультыкультуральнасьці належыць шукаць у дзьвюх зьявах з найноўшай гісторыі Амэрыкі: „руху грамадзянскіх правоў” 1950-пачатку 1960-х гадоў, а таксама ў студэнцкай контркультуры на мяжы 1960-70-х гадоў.
Мы ўсе хочам бачыць вуліцу Кастрычніцкая інклюзіўнай.
Я быў у роспачы. Дваццаць дзявятага жніўня дзве тысячы пятнаццатага года я стаяў на Келеці Паяудвар, і разумеў, што, мабыць, не траплю дадому.
Маніфэст Вальжыны Морт, запісаны для фестываля “Абдзіраловіч” (Мінск, 20 верасня 2019 г.)
Маніфэст Макса Шчура, створаны для фестываля “Абдзіраловіч” (Менск, 20 верасня 2019 г.)
Цяпер мы ўсе жывем у плыні, мы ўсе праклятыя Баўманам. Мы вымушаныя хадзіць па вадзе. Пытаньне толькі адно – патонем мы, ці не.
Творчасць – самаразбурэнне ўверх. Карта свядомасці мусіць быць поўнай.
Рэвалюцыі 1989 году ў краінах Усходняй Еўропы паклалі пачатак кароткаму, але цікаваму адцінку часу, у якім сутыкалася мноства альтэрнатыў і варыянтаў развіцця для насельнікаў гэтых прастораў.
Постмадэрністычныя качэўнікі інакш чым пратэстанцкія “пілігрымы праз жыцьцё”, вандравалі праз не зьвязаныя між сабой мейсцы. Гэта якраз тое, чым яны адрозьніваюцца ад папярэднікаў.
Задачай гэтага тэкста ёсьць вытлумачэньне пяці словаў, вынесеных у назву.
Кожны з нас належыць да грамадзянаў нейкай краiны, мае ў гэтай краiне ўласны падворак з домам або кватэру ў гарадзкiм гмаху, але насамрэч чалавек камунiкатыўна адкрытай цывiлiзацыi жыве Нiдзе.
Дыскусія Групы Постімпэрскіх Досьледаў пры Беларускім Калегіюме
Удзельнікі: Валянцін Акудовіч, Алесь Анціпенка, Ігар Бабкоў, Сяргей Санько
Калі б мультыкультуралізм ня быў нечым большым, чым проста ростам цікавасьці да іншых культураў, ён не выклікаў бы аніякіх пярэчаньняў.
Яны сабраліся, каб разам зьдзейсьніць пахаваньне постмадэрнізму. Усяго некалькі дзесяцігодзьдзяў таму яны гэтак жа элегантна далі яму жыцьцё.
Мы трапляем* у тое, што значыць мысьленьне, калі самі мысьлім. Каб такая спроба зладзілася, мусім мы быць гатовымі вучыцца мысьленьню.
